Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θυμάσαι ;

Πως δεν θυμάμαι. Όλα τα θυμάμαι ! Μα αυτό που έχει χαραχτεί βαθειά μέσα μου , εκείνο το βλέμμα. Εκείνο το βλέμμα · Ε και τι έγινε ; Πως κανείς έτσι ;
-Τι εννοείς πως κάνω έτσι ;
Οι άνθρωποι μαθαίνουν απο τα λάθη τους , δεν συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια και τα ίδια .
- Κοίταξε να δεις εγώ στο είχα πει απο τη αρχή !
- Τότε γιατί δεν μ αφήνεις να φύγω ; Κάνε την επιλογή σου και πες:Τέλος μέχρι εδώ . Δεν θέλω,ποτέ δεν ήθελα . Πάρε εσύ την ευθύνη στα χέρια σου αφού εσύ δεν μπορείς !
- Και αν σε χάσω ;
- Δεν θα με χάσεις , αν ήταν θα με είχες ήδη χάσει ..
Αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή πως με είχα ήδη χάσει εγώ!
Λογικό δεν νομίζεις ; Είχα σπάσει σε χίλια κομμάτια. Με όση ευλάβεια και να τα κρατούσα κάποια στιγμή θα χάνονταν!



 Αν μ' αγαπάς μην γυρίζεις πίσω , άσε να κρατήσω το πόνο συντροφιά ..
 Όπου και αν πας την αγάπη παίρνεις , το σκοτάδι φέρνεις και τη συννεφιά.. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Όλα για τον τίτλο!

Παίρνοντας απόφαση να φτιάξω αυτό το μπλοκ, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς έναν ωραίο τίτλο . Καθισμένη λοιπόν στον καναπέ μου , προβληματίστηκα πολύ για το ποιος θα ήταν ο κατάλληλος τίτλος. Και έτσι ξαφνικά  ξεπήδησε μέσα από το μυαλό μου αυτό το όνομα. Που για να είμαι ειλικρινής , αρχικά πριν από μερικά χρόνια ήθελα να το χρησιμοποιήσω για μια μπάντα που σχεδίαζα. Τελικά μπάντα δεν υπήρξε ποτέ. Έτσι σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω τον τίτλο εδώ μιας και πιστεύω ακόμα πολύ στην δυναμική του. Εν κατακλείδι και για να μην μακρηγορώ ήθελα απλώς να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία του ονόματος της σελίδας. Αφού πιστεύω πως για να είναι τόσο δύσκολο να κλείσεις τις σκέψεις σου μέσα σε έναν τίτλο , μάλλον θα είναι και σημαντικό. Βέβαια και να ήθελα να μακρηγορήσω , πιστεύω δεν θα τα κατάφερνα αφού η ιστορία μου είναι πολύ μικρή. Εε και πόση σάλτσα να χωρέσει σε μια ιστορία δέκα λεπτών. Μα για μια στιγμή! Τώρα τι κάνω ;

Memories...

Αναμνήσεις , τόσες πολλές αναμνήσεις! Χαρούμενες, λυπηρές , γεμάτες ζωή και χρώμα , γεμάτες πόνο και δάκρυα. Δικές μας αναμνήσεις. Και όχι απλές εικόνες αλλά και μυρουδιές , συναισθήματα , χρώματα κ.α. Τις κουβαλάμε πάντα μέσα μας.. τις αφήνουμε εκεί να κοιμούνται . Όμως έρχονται κάποια παγωμένα βράδια , βράδια που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς παρά να τις αφήσεις να ξυπνήσουν και να έρθουν πάλι στην επιφάνεια.  Και τότε μπορείς ξανά να δεις τα χρώματα , ήταν νομίζω πράσινο μπορεί και μπλε. Και φτάνει στα ρουθούνια σου εκείνη η μυρωδιά , πόσο οικεία μοιάζει ; Μα τώρα πια είναι ξένη. Και όμως σαν να μην σταμάτησες ποτέ να τα αισθάνεσαι όλα αυτά δικά σου , σαν απλά να κοιμήθηκαν για λίγο ώστε να αναβιώσουν πάλι με μεγαλύτερο πάθος . Μα στάσου τι λες; Εσύ μέχρι χθες τα θυμώσουν αμυδρά και μάλιστα γελούσες που κάποτε νόμιζες πως δεν θα ξεχνούσες .  Αλλά θυμάσαι ; Ναι θυμάσαι καλά! Μα είχα ξεχάσει φωνάζεις με όλη σου την δύναμη! Αλήθεια τα είχα ξεχάσει όλα! Προσπαθείς να πε...