Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άνθρωποι και ζώα ή μήπως "άνθρωποι ζωα"

Ζούμε στην Αθήνα ,το κέντρο του πολιτισμού για την Ελλάδα. Πηγαίνουμε εκδρομή σε κάποιο χωρίο και σχολιάζουμε " καλά πως κοιτάνε έτσι;" , " μα πως μιλάνε έτσι ;" .Γιατί άραγε εμείς τι κάνουμε ; Νομίζουμε πως διαφερουμε από τα ζώα;  Οι άνθρωποι έχουν για κριτήριο τη λογική! Μα ποτέ δεν βουτάνε τη γλώσσα στο μυαλό πριν μιλήσουν ! Μάθαμε να διαχωρίζουμε εμάς απο την υπόλοιπη φύση ! Μα ξέχασα , εμεις ανήκουμε στον πολιτισμό ! Τι και αν ο πολιτισμός μας οδηγήσει σε μακροχρόνιο πλάνο στο τέλος αυτού του κόσμου , εμεις ανήκουμε στον πολιτισμό !  Μήπως όμως αυτό που θέλουμε να ονομάζουμε "πολιτισμό μας " δεν μας ανήκει ; Ένα απλό παράδειγμα οι μέλισσες!  Οι οποίες τα τελευταία χρόνια εξαφανίζονται σε μεγάλους αριθμούς ! Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε πει πως " Αν κάποτε οι μέλισσες αφανιστούν απο προσώπου γης , το ανθρώπινο είδος δεν θα αργήσει να της ακολουθήσει " Σύμφωνα λοιπόν με τους επιστήμονες η μαζική θανάτωση των μελισσών ευθύνεται στη χρήση των επικίνδυνων φυτοφαρμάκων και φυσικά των εντομοκτόνων. Αυτό φυσικά δεν αφορά μόνο τις μέλισσες αλλά και την δημόσια υγεία καθώς και την ασφάλεια των τροφίμων ! Το 2011 σε Αμερική και Ευρώπη είχε καταρρεύσει το 30% των αποικιών των μελισσών . Το ποσοστό αυτό το 2014 ανέρχεται σε 24% μονάχα στις Η.Π.Α ! Οι επιστήμονες μετά απο δέκα χρόνια κατέφεραν να ανακαλύψουν τη θανατηφόρα ουσία για τις μέλισσες . Αλλά αυτό πέρασε και δεν ακούμπησε ! Οι φωνές των μελισσοκόμων δεν ακούστηκαν , το ίδιο και των περιβαλλοντικών ομάδων έως που ανέλαβε ο ΟΗΕ . Εν κατακλείδι στην αγορα κυκλοφορούν ακόμη 7 φάρμακα με την φονική ουσία , ενώ απαγορεύτηκαν ΜΌΝΟ τρία! Δεχόμαστε ότι πληροφορία μας δίνουν χωρίς καμιά ένσταση !
Χθες το απόγευμα έλειπα στη δουλειά. Όπως κάθε μέρα είχα αφήσει τη σκυλίτσα μου στό δωμάτιο της με τα παιχνίδια της , το νερό της και την πάνα της ! Γυρνώντας σπίτι βρίσκω ένα γράμμα καρφωμένο στην πόρτα το οποίο λέει :

Ο ΣΚΎΛΟΣ ΣΑΣ ΓΆΒΓΙΖΕ ΑΣΤΑΜΆΤΗΤΑ ΌΛΟ ΤΟ ΑΠΌΓΕΥΜΑ ! ΤΗΝ ΕΠΌΜΕΝΗ ΦΟΡΆ ΘΑ ΦΩΝΆΞΩ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΊΑ ! ΕΊΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΊΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΊΗΣΗ !

Και αναρωτιέμαι εγώ τώρα πως είναι δυνατόν ένα σκυλί να γαβγίζει πάνω απο δέκα λεπτά ασταμάτητα χωρίς να σκάσει ; Και αν όχι δέκα λεπτά , θέλετε μισή ώρα ; Μισή ώρα !
Βρέθηκε υποσιτισμένη και κρυμμένη στο δρόμο ! Ήταν μόλις δυο μηνών ! Θα ήταν καλύτερα να μένει στο δρόμο, απο το να μένει μερικές ώρες μόνη της σε ένα σπίτι που την φροντίζουν ; Αφού " είμαστε φιλόζωοι " η γνώμη μου είναι να ασχοληθούμε καλύτερα με το πως εμμέσως πλην σαφώς καταστρέφουμε ολάκερο τον πλανήτη και έχουμε φτάσει τόσα είδη ζώων να είναι υπό εξαφάνιση,  παρά να τα βάζουμε με τον κάθε άνθρωπο που υιοθετεί ένα σκύλο ή μια γάτα ! Σίγουρα εμεις είμαστε περισσότερο "βρόμικοι" απο αυτά . Όλοι αυτή η αχαριστία και απληστία έχει ήδη γυρίσει μπούμερανγκ και έρχεται κατά πάνω μας !
Η γνώμη μου δεν γλυτώνει πλέον κανείς ..

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…

Γιά σένα που νομίζεις..
ότι η δική σου σειρά δε θα φτάσει ποτέ..

                                          

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Θυμάσαι ;

Πως δεν θυμάμαι. Όλα τα θυμάμαι ! Μα αυτό που έχει χαραχτεί βαθειά μέσα μου , εκείνο το βλέμμα. Εκείνο το βλέμμα · Ε και τι έγινε ; Πως κανείς έτσι ; -Τι εννοείς πως κάνω έτσι ; Οι άνθρωποι μαθαίνουν απο τα λάθη τους , δεν συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια και τα ίδια . - Κοίταξε να δεις εγώ στο είχα πει απο τη αρχή ! - Τότε γιατί δεν μ αφήνεις να φύγω ; Κάνε την επιλογή σου και πες:Τέλος μέχρι εδώ . Δεν θέλω,ποτέ δεν ήθελα . Πάρε εσύ την ευθύνη στα χέρια σου αφού εσύ δεν μπορείς ! - Και αν σε χάσω ; - Δεν θα με χάσεις , αν ήταν θα με είχες ήδη χάσει .. Αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή πως με είχα ήδη χάσει εγώ! Λογικό δεν νομίζεις ; Είχα σπάσει σε χίλια κομμάτια. Με όση ευλάβεια και να τα κρατούσα κάποια στιγμή θα χάνονταν!   Αν μ' αγαπάς μην γυρίζεις πίσω , άσε να κρατήσω το πόνο συντροφιά ..  Όπου και αν πας την αγάπη παίρνεις , το σκοτάδι φέρνεις και τη συννεφιά.. 

Όλα για τον τίτλο!

Παίρνοντας απόφαση να φτιάξω αυτό το μπλοκ, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς έναν ωραίο τίτλο . Καθισμένη λοιπόν στον καναπέ μου , προβληματίστηκα πολύ για το ποιος θα ήταν ο κατάλληλος τίτλος. Και έτσι ξαφνικά  ξεπήδησε μέσα από το μυαλό μου αυτό το όνομα. Που για να είμαι ειλικρινής , αρχικά πριν από μερικά χρόνια ήθελα να το χρησιμοποιήσω για μια μπάντα που σχεδίαζα. Τελικά μπάντα δεν υπήρξε ποτέ. Έτσι σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω τον τίτλο εδώ μιας και πιστεύω ακόμα πολύ στην δυναμική του. Εν κατακλείδι και για να μην μακρηγορώ ήθελα απλώς να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία του ονόματος της σελίδας. Αφού πιστεύω πως για να είναι τόσο δύσκολο να κλείσεις τις σκέψεις σου μέσα σε έναν τίτλο , μάλλον θα είναι και σημαντικό. Βέβαια και να ήθελα να μακρηγορήσω , πιστεύω δεν θα τα κατάφερνα αφού η ιστορία μου είναι πολύ μικρή. Εε και πόση σάλτσα να χωρέσει σε μια ιστορία δέκα λεπτών. Μα για μια στιγμή! Τώρα τι κάνω ;

Memories...

Αναμνήσεις , τόσες πολλές αναμνήσεις! Χαρούμενες, λυπηρές , γεμάτες ζωή και χρώμα , γεμάτες πόνο και δάκρυα. Δικές μας αναμνήσεις. Και όχι απλές εικόνες αλλά και μυρουδιές , συναισθήματα , χρώματα κ.α. Τις κουβαλάμε πάντα μέσα μας.. τις αφήνουμε εκεί να κοιμούνται . Όμως έρχονται κάποια παγωμένα βράδια , βράδια που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς παρά να τις αφήσεις να ξυπνήσουν και να έρθουν πάλι στην επιφάνεια.  Και τότε μπορείς ξανά να δεις τα χρώματα , ήταν νομίζω πράσινο μπορεί και μπλε. Και φτάνει στα ρουθούνια σου εκείνη η μυρωδιά , πόσο οικεία μοιάζει ; Μα τώρα πια είναι ξένη. Και όμως σαν να μην σταμάτησες ποτέ να τα αισθάνεσαι όλα αυτά δικά σου , σαν απλά να κοιμήθηκαν για λίγο ώστε να αναβιώσουν πάλι με μεγαλύτερο πάθος . Μα στάσου τι λες; Εσύ μέχρι χθες τα θυμώσουν αμυδρά και μάλιστα γελούσες που κάποτε νόμιζες πως δεν θα ξεχνούσες .  Αλλά θυμάσαι ; Ναι θυμάσαι καλά! Μα είχα ξεχάσει φωνάζεις με όλη σου την δύναμη! Αλήθεια τα είχα ξεχάσει όλα! Προσπαθείς να πε...