Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λαβύρινθοι~


Όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει όλοι να τα έχουμε καλά με όλους! Και εκείνο που δεν καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο είναι γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να συγχωρούμε τους άλλους και να τους δίνουμε εκατό ευκαιρίες αφού το αποτέλεσμα θα είναι να κάνουν εκατό ίδια λάθη ! Αν κάποιος δεν μάθει από το λάθος του και το κάνει και δεύτερη φορά , σημαίνει ότι δεν έχει καταλάβει τις συνέπειες . Και εγώ αναρωτιέμαι τώρα , δίνοντας σε κάποιον και τρίτη και τέταρτη ευκαιρία πως θα τον βοηθήσεις να καταλάβει ότι αυτό που κάνει έχει συνέπειες;
Θέλουμε όλοι να δούμε "το καλύτερο". Πως θα βοηθήσουμε όμως να συμβεί αυτό διαλέγοντας πάντα την εύκολη οδό;
Και εάν δεν δώσεις σε κάποιον την ευκαιρία να σε πληγώσει είτε να εκμεταλλευτεί ξανά το χρόνο και τον κόπο σου , είσαι σκληρός! Είσαι σκληρός που δεν τον αφήνεις να το ξανά κάνει. Άκουσε με έχει αλλάξει τώρα πια. Δεν παίζει καμία σημασία εάν εδώ και τόσα χρόνια που τον ξέρεις κάνει το ίδιο και το ίδιο ξανά , τώρα έχει αλλάξει , έχει καταλάβει. Μπούρδες!
Εάν θέλουμε να δούμε αυτή την αλλαγή στον κόσμο θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τους ίδιους τους εαυτούς μας! Ποίος είπε πως το να κάνεις το σωστό είναι εύκολο ; Ποίος είπε πως δεν είναι επίπονο;
Φεύγει όμως ένα μεγάλο βάρος από πάνω σου όταν δεν χρειάζεται πια να αντικρίζεις ανθρώπους στους οποίους έχει να πεις πράγματα που δεν λέγονται.. Ανθρώπους που πίσω από τις αναμνήσεις σας κρύβεται πόνος. Ανθρώπους που  αγαπάς και τους χαμογελάς νωχελικά . Με λίγα λόγια ανθρώπους που σου δημιουργούν παράπονο. Μεγάλο πράγμα το παράπονο, τρώει τα σωθικά σου!
Μην αφήνεις τον εγωισμό να σε καθοδηγεί! Δεν είναι καθόλου κακό να δείξεις το πόνο σου και να πάρεις την ευτυχία σου στα χέρια σου. Άλλωστε δυστυχώς η αγάπη από μόνη της δεν φτάνει. Οι ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να χτίζονται πάνω στο σεβασμό και την αγάπη ! Γιατί αυτό μας αξίζει!




Τι κι αν δεν μου μιλάς πια..
Τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα, είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανέναν!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Θυμάσαι ;

Πως δεν θυμάμαι. Όλα τα θυμάμαι ! Μα αυτό που έχει χαραχτεί βαθειά μέσα μου , εκείνο το βλέμμα. Εκείνο το βλέμμα · Ε και τι έγινε ; Πως κανείς έτσι ; -Τι εννοείς πως κάνω έτσι ; Οι άνθρωποι μαθαίνουν απο τα λάθη τους , δεν συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια και τα ίδια . - Κοίταξε να δεις εγώ στο είχα πει απο τη αρχή ! - Τότε γιατί δεν μ αφήνεις να φύγω ; Κάνε την επιλογή σου και πες:Τέλος μέχρι εδώ . Δεν θέλω,ποτέ δεν ήθελα . Πάρε εσύ την ευθύνη στα χέρια σου αφού εσύ δεν μπορείς ! - Και αν σε χάσω ; - Δεν θα με χάσεις , αν ήταν θα με είχες ήδη χάσει .. Αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή πως με είχα ήδη χάσει εγώ! Λογικό δεν νομίζεις ; Είχα σπάσει σε χίλια κομμάτια. Με όση ευλάβεια και να τα κρατούσα κάποια στιγμή θα χάνονταν!   Αν μ' αγαπάς μην γυρίζεις πίσω , άσε να κρατήσω το πόνο συντροφιά ..  Όπου και αν πας την αγάπη παίρνεις , το σκοτάδι φέρνεις και τη συννεφιά.. 

Όλα για τον τίτλο!

Παίρνοντας απόφαση να φτιάξω αυτό το μπλοκ, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς έναν ωραίο τίτλο . Καθισμένη λοιπόν στον καναπέ μου , προβληματίστηκα πολύ για το ποιος θα ήταν ο κατάλληλος τίτλος. Και έτσι ξαφνικά  ξεπήδησε μέσα από το μυαλό μου αυτό το όνομα. Που για να είμαι ειλικρινής , αρχικά πριν από μερικά χρόνια ήθελα να το χρησιμοποιήσω για μια μπάντα που σχεδίαζα. Τελικά μπάντα δεν υπήρξε ποτέ. Έτσι σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω τον τίτλο εδώ μιας και πιστεύω ακόμα πολύ στην δυναμική του. Εν κατακλείδι και για να μην μακρηγορώ ήθελα απλώς να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία του ονόματος της σελίδας. Αφού πιστεύω πως για να είναι τόσο δύσκολο να κλείσεις τις σκέψεις σου μέσα σε έναν τίτλο , μάλλον θα είναι και σημαντικό. Βέβαια και να ήθελα να μακρηγορήσω , πιστεύω δεν θα τα κατάφερνα αφού η ιστορία μου είναι πολύ μικρή. Εε και πόση σάλτσα να χωρέσει σε μια ιστορία δέκα λεπτών. Μα για μια στιγμή! Τώρα τι κάνω ;

Memories...

Αναμνήσεις , τόσες πολλές αναμνήσεις! Χαρούμενες, λυπηρές , γεμάτες ζωή και χρώμα , γεμάτες πόνο και δάκρυα. Δικές μας αναμνήσεις. Και όχι απλές εικόνες αλλά και μυρουδιές , συναισθήματα , χρώματα κ.α. Τις κουβαλάμε πάντα μέσα μας.. τις αφήνουμε εκεί να κοιμούνται . Όμως έρχονται κάποια παγωμένα βράδια , βράδια που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς παρά να τις αφήσεις να ξυπνήσουν και να έρθουν πάλι στην επιφάνεια.  Και τότε μπορείς ξανά να δεις τα χρώματα , ήταν νομίζω πράσινο μπορεί και μπλε. Και φτάνει στα ρουθούνια σου εκείνη η μυρωδιά , πόσο οικεία μοιάζει ; Μα τώρα πια είναι ξένη. Και όμως σαν να μην σταμάτησες ποτέ να τα αισθάνεσαι όλα αυτά δικά σου , σαν απλά να κοιμήθηκαν για λίγο ώστε να αναβιώσουν πάλι με μεγαλύτερο πάθος . Μα στάσου τι λες; Εσύ μέχρι χθες τα θυμώσουν αμυδρά και μάλιστα γελούσες που κάποτε νόμιζες πως δεν θα ξεχνούσες .  Αλλά θυμάσαι ; Ναι θυμάσαι καλά! Μα είχα ξεχάσει φωνάζεις με όλη σου την δύναμη! Αλήθεια τα είχα ξεχάσει όλα! Προσπαθείς να πε...